Douwe dicht! dromen?

I must find it..
It must be somewhere.
Somewhere out there
somewhere on the internets.
Someone tells his story.. I must be out there
I can not find my self alone.,...

give it to me ,give it to me.
If there was only a soul.
that would give me an awnser
I do not care what kind of awnser
if I can only analyse
systemize
reproduce..
pleaseeeeeee.
Can't you see I am begging you
god, on my knees I want to know..

what do you want to know my sun.

I want to know how I can be like you...
be like me.. do not long to be like me.
Do not pretend to be like me
just be ..as I am..

the day and the night
the silence and the noise
the rise and the fall.

And all that in between
be aware..of me
being you.

As you are many things.
For you long to be them all

I can not believe the ground is coming.
I will not believe the ground is coming.
I can feel the air around my body
There seems to be a situation of fall
That must mean the ground is coming.

Noo noo ignore that tought.. you are flying.. flying..
You hear me flying…

Whats that..
I told you so, the ground is coming..
No no no.. it can not be.. look at me
I am free
There is no ground…

Als de zon ondergaat tussen de tenten..
blijf ik bestaan in de schaduw.. van mijn dromen
de sterren schijnen boven mijn gedachtes..

ik raas, mijn slang raast ik wil de volgende puzzel.,
de volgende de volgende de volgende de volgende ...antwoord mij oh god.. geef mij een antwoord.. !

Kijk hoe stoer ik denk,..
De kronkels in mijn hoofd,
het krieoelen van mijn hersenen.
De waarheid is dat ik mijn huis zoek..
daar waar ik thuis hoor daar waar ik besta.
in liefde en harmonie in vrede.

geen stenen huis.. geen kerk geen moskee.
maar thuis waar elke adem een geschenk is.
.
thuis waar ik echt ben.. geen idee, geen gedachte, geen verlangen.. geen simulatie

nu

thuis

kus

Teken mij zei de wind tegen de jonge vrouw,
teken mij in mijn volheid.
De jonge dame raapte haar tekenspullen van de grond
en probeerde behoedzaam het tekenpapier vast te houden.
Asjeblieft wind, ik wil je wel tekenen. Maar je beweegt te veel.
Aah fluisterde de wind, natuurlijk ik ben een gentlemen .
En hij ging naast haar liggen..
Ze schetste en schetste.
Maar de wind kon zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen
en kwam steeds weer kijken..
en opnieuw en opnieuw en opnieuw.

Nee dat ben ik niet… Zo ben ik niet nu ,zei de wind..
Maar dat was je net nog wel wind. Je beweegt.
Je veranderd je neemt blaadjes mee, papiertjes raapje op
Ga weer zitten en ik teken je beweging.
Maar de wind kon zich niet in houden.


Nu is het genoeg brieste het meisje…
Je mag pas weer kijken als je een steen voor mij hebt gevonden/
Een die mijn papieren bij elkaar kan houden…
De wind ging zuchtend op pad en het werd stil op de vlakte
De zon scheen, de krekels ritselde, Het graan kraakte.
De lucht trilde en de weg werd een spiegel die voorbei rijdende auto’s met asfalt beplakte

Het meisje zat daar en wachtte. Tot de wind ..weer terug kwam
Maar het bleef stil.. stille warmte..

Toen er aan de horizon donkere wolken verschenen en het zachtjes begon te regenen, pakte ze haar spullen op.
Ze liep naar huis over het oude kerkpad.
Kleine natte cirkels sierde de stoffige stenen van het plein.
Het dorp veranderde van kleur.
De mensen van het dorp deden de luiken dicht, de bakker haalde zijn luivel binnen.
En oude janus was op weg naar het Café. De regen kon hem niet zo veel schelen.
Ze deed de deur open.
Liep de trap op en kroop tussen de wollen dekens.

Waar ben je Sophie…
Hoorde ze..om het huis heen suizen.
Waaaaaaar ben je Sophie…. De dakpannen begonnen te schudden.
Ik heb je steen Sophie..
plots sloegen de luiken open .
ze klapperden tegen de stenen muur aan.
Ik ben hier wind ik ben hier.. antwoordde ze.
Maar de wind hoorde haar niet..
Opeens barste het gele glas van haar zolder kamer.
Aaah daar ben je Sophie. bulderde de wind.
Ik heb je overal gezocht.
De steen Sophie ik heb hem gevonden.
Ik moest het de rivieren vragen,
Ik moest het de zeeën vragen
Ik moet het de bergen vragen
Maar ik heb een ster voor je gevonden
Met een dof geluid lande de steen op de tafel
Tussen de scherven van het raam.
Het was een steen die Sophie nog nooit gezien had.
Ze kende diamanten, ze kende edelstenen..
Maar deze steen voelde ze..ze kon hem horen net als dat ze de wind kon horen
De steen neuriede.
Alle kleuren die ze kende vond ze..
Ze zag de wind in de steen en ze zag zich zelf in de steen
Ze pakte de steen op, stopte hem in haar zak en liep naar haar teken spullen..
Ga naar buiten wind en laat mij jou tekenen
De wind ging naar buiten en de zon kwam terug.

En ze tekende,
Ze tekende het dorpsplein dat langzaam op aan het drogen was.
En mensen die hun luiken open deden
Ze tekende Janus die terug kwam uit het café en hoe zijn hoed afwaaide
Ze tekende de bakker die zijn luifel weer naar beneden deed.
Ze tekende een blaadje dat danste in de lucht
En ze tekende, ze tekende, ze tekende..
De wind.

Voor Astrid.

Als ik jou niet in mij heel
Wie ben ik dan.
Waar loopt mijn weg
Als ik jou niet mijn vergeving geef.
en ik de jouwe niet kan zien.
Wanneer ik je niet lief heb,
mijn ogen van jou afhoud
Wat ben ik dan nog dan stof in het heelal.

Ik wil je wel in mijn armen nemen
en dragen zeven dagen dragen langs de zee.
maar mijn armen zaken langs mijn lichaam
Mijn nek voelt als methaanzuur opgesloten
in een ondergrondse bunker

Wie zijn wij als ik altijd moet dragen..
en jij niet meer kan lopen. Ik moet lachen
om je grappen. wie zijn wij.?
ketters breken ketenen.
stil.. stil .. stil... staat de tijd

Onder het hoge water drijft de zee.
Voorbij de golven daar leven de adelaars.
Achter hun vleugels ligt het strand waar de schepen liggen.
Tussen de scheve planken leven roze wormen.
Deze kleine kronkelaars voeden zich met resten vis, achtergelaten door de vissers die in de kleine huisjes in de duinen leven ,
De zee meeuwen weten dat.. Dit komt door jaren ervaring in hun tijdloos ambacht. Soms slokken ze een restje vis naar binnen, soms een dikke worm, en soms een splinter.
Ik verbeeld me het geluid van een zeemeeuw met een splinter..
Luguber als mijn gedachten soms zeilen.
Lijkt deze zich alleen te manifesteren in geluid.
Grgaaarghhraag klinkt het over het water.
Arm beest zegt de stem in mijn hoofd,
en ik loop verder.

Ik kan het niet meer begrijpen niet meer verstaan.
Verloren dobbert mijn hoofd lichaamloos over de zee.
Hij denkt en denkt en denkt en denkt.
en ik doe ook nog een beetje mee.
Ik droom en denk en schud en denk.
Zee water in mijn mond tranen in mijn ogen.
Hoe meer ik denk hoe meer ik huil...
Ik weet niet hoe lang de zee al ruist.
Ik weet niet hoe lang de droom al schommelend mijn bewustzijn inslaap wiegt.
Er is alleen nog maar de kunst die mij laat zijn wie ik werkelijk ben.
De liefde.. zonder gedachtes